De schooljuf glimlachte. “Blanche is dol op kou. Kijk hoe uw dochter buiten speelt met deze temperaturen, en dat zonder jas!”
Tamara bestudeerde haar nagels. Ze beet op haar tanden, wist niet wat te zeggen. Ze wendde haar blik af naar het raam, waarachter de sneeuw geruisloos dwarrelde op de novemberwind. Ze dacht aan haar kinderen. Moest ze het kinderen noemen? Ze waren nooit veel meer geweest dan sneeuwvlokken, minuscule ijsklontjes, ingevroren in rietjes voor de IVF-procedure. Van alle embryo’s was Blanche de enige die had overleefd.
Mehmed, een heetgebakerd vriendje, bestormde Blanche met een even bruuske als warme omhelzing. Ze hadden verkering, zoals kleuters dat noemen. Een hete kus volgde.
Op het schoolplein bleef slechts een plasje water achter.
« Jo
Picknickleed »
« Jo Picknickleed »
Familie, Fictie
Hartverwarmend kinderspel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van jack of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Jo Picknickleed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
brr, sneeuw in november
<3
mooie sfeer- en gevoelschepping