De menigte zweept mij op. “Toegift”. Ze weten niet welke helse pijnen ik doorsta. De heroïne hield mij altijd op de been. Nu niet meer, het duurt niet lang meer. Dit is het einde. Ik zing voor mijn publiek de grootste hit, mijn opus magnum. Halverwege zak ik door mijn knieën. De snerpende gitaarsolo overstemt mijn kreet van pijn. De basedrum vermengt zich met het pijnlijk bonzen van mijn hart. Mijn halsslagader zwelt op het ritme van de bas. Ik duw de microfoonstandaard van mij af … ik sta wankelend op … dit wordt mijn laatste stagedive, de allerlaatste … Terwijl ik duik, verblindt het witte tegenlicht mij. Muziek verklankt een ongekende stilte. Geluid sterft weg. Pijnloos land ik in een eeuwig niets.
« IJskoningin
Sloep »
« IJskoningin Sloep »
Fictie, Mensen
Stagedive
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van JelStein of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« IJskoningin Sloep »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
al is het maar 1 keer
Pfoe da’s een toegewijd artiest…
Doet me de ken aan Jim Morrison van de Doors
@Jelstein goed ingeleefd!
@jose inderdaad ik hoorde “The End’ voorbijkomen op de radio