“Buiten spelen,” zegt Luna.
“Oké, maar blijft van de kipjes af.”
“Ja.”
Ik zucht en kijk af en toe uit het raam. Net zoals ik dacht! Ik spurt naar buiten.
“Luna! Laat de beestjes gerust!” Ik haal haar uit het kippenhok en leg voor de twintigste keer uit deze week waarom ze de kippen met rust moet laten maar volgens mij begrijpt ze het niet. Ik loop naar binnen en kijk af en toe door het venster. Ze lijkt iets anders gevonden te hebben om mee te spelen. Ik zet me neer in de zetel. Nog geen twee minuten later staat Luna voor mijn neus met een witte kip in haar handjes die ze een zoentje geeft.
Diagnose: gekke diertjesziekte?

Helemaal leuk, Christine. Is dat besmettelijk 😉
Hahaha, was uw idee he :)! Kleine kindjes brengen je nogal inspiratie hé. Zo iets mag besmettelijk zijn (dierenliefde :))