Rosa leed aan een dissociatieve identiteitsstoornis en leidde het leven van vijf mensen tegelijkertijd, waaronder een drie-jarig kind en een opstandige puber. Ze wist nooit met wie ze het volgende moment van doen had. Soms was het een rustige alter, soms had ze haar handen vol aan het beteugelen van de altijd boze puber of het sussen van het huilende kind. Rosa was ernstig getraumatiseerd gedurende haar leven. Ze had haar alters nodig om de pijn die het hier en nu veroorzaakte niet te hoeven voelen. Die pijn maakte haar wanhopig, deed haar grijpen naar messen, pillen en vergif. Zorgde ervoor dat ze opgesloten moest worden omdat haar radeloosheid onbedwingbaar was. Het wisselen was haar enige optie om te overleven.

Recente reacties