‘Nee, dát kunnen we niet van Wim vragen, lieverd.’ Oma’s ‘gefluister’ galmt door het restaurant. ‘We zijn gisteravond vergeten de lijst te wisselen -’
‘O jee.’ Opa lacht. ‘Wim, pak alléén je oma’s pillen uit de keuken. Kom direct terug.’
Met het pillendoosje in de hand loopt hij tóch de woonkamer in. De grote foto hangt, zoals altijd, pontificaal boven het dressoir. Maar hoewel de pose dezelfde is, opa staand en oma zittend; mist er iets cruciaals.
Voorzichtig neemt Wim de wissellijst van de muur, draait die om en, jawel! Dezelfde pose. Maar nu, mét vertrouwde hippiejurk en puntkraag spijkerpak.
Zijn grijns verbijt hij als hij het restaurant weer inloopt. ‘Alstublieft oma, uw maagpilletjes …’ en hij beantwoordt opa’s knipoog.
Nou Miranda, je zet ons op de vroege morgen wél aan het nadenken. Ik raad bijvorbeeld dat opa en oma eigenaar van dat restaurant zijn. Wim loopt immers van het restaurant zo de keuken en woonkamer in en weer terug. Of zit ik nu helemaal fout? De rest kon ik na enig hersengekraak wel volgen. 😉
Knap bedacht, maar misschien maak je het net iets ingewikkelder dan nodig is?
Hay 🙂 (zwaait)
Ik heb de overgangen in locatie weggelaten.
Miranda 😉 (zwaait terug)
Zo is het verwarrende er volgens mij al aardig uit!
Miranda,
Oma en opa hebben dus een dubbelportret, dat wordt omgedraaid. Deze keer zijn ze dat vergeten.
Kleinzoon Wim weet van niets – dus kunnen ze hem niet vragen het portret om te draaien. Hij gaat toch de woonkamer binnen en ontdekt het. Vervolgens verbijt hij zijn grijns. Dat betekent dat hij zijn ergernis onder controle houdt. Maar hij beantwoordt de knipoog van opa. Blijft moeilijk voor mij 🙂
Jan 🙂
Een grijns verbijten doe je niet om ergernis onder controle te houden. Dat doe je omdat je niet wilt laten merken dat je ergens heel hard om moet lachen. De knipoog van en naar opa zegt alleen dat opa weet dat Wim zijn grijns verbijt.
De locatie bepalingen in restaurant- in huis – terug naar restaurant – heb ik weggelaten omdat ze voor de grap met de wissellijst niet per se nodig zijn.
Ik wil graag weten of de clou met de lijst (wát is er te zien op beide kanten) overkomt.
Miranda,
Dit is dus een kwestie van semantiek. Ik laat nooit een gelegenheid voorbij gaan dat woord te gebruiken. 🙂
http://nl.wiktionary.org/wiki/verbijten
Ah Jan, wat goed 🙂 ja ik gebruik verbijten in de betekenis van onderdrukken. De pijn verbijten, woede verbijten is correct.’Bijt op zijn lip om zijn grijns te verbergen’ is letterlijk het beeld dat ik wilde laten zien.
suggestie: als hij het restaurant inloopt houdt hij zijn grijns in (evenveel woorden).
Ik was ook even in de war omdat het restaurant en de woonkamer naast elkaar lijken te liggen.
Maar het omdraaiende portret is een mooie vondst!
@Jan P Meijers
Van Dale noemt naast ‘de pijn verbijten’ ook ‘zijn lach verbijten’ als voorbeeld. Dan kun je denk ik óók die grijns verbijten.
Vond het leuk om het te laten zien. Als iemand zich vrolijk maakt bijt hij op zijn lip, als hij niet in lachen uit wil barsten. Ik dacht, da. wanneer opa naar hem knipoogt, het verbijten niet meer lukt.
De overgangen zijn weg, zoals in een film. Dan zie je Wim ook niet in zijn auto stappen, zijn gordel omdoen, het huis in gaan, terugrijden, etc.
Maar ja, die overgangen worden node gemist. Jammer, wederom onbegrepen 😛
Altijd leuk, die verhaaltjes van jou, Miranda. > komma
Uitroepteken achter jawel is voor mij een anti-climax. ‘Dezelfde pose’ staat nu ‘los’.
Spijkerpak hangt er los bij. Bedoel je dat aaneen met puntkraag? (puntkraagspijkerpak)
Een grijns onderdruk je, denk ik, maar verbijten vind ik dichterlijke vrijheid.
Altijd leuk > jou te zien, komma Pisano. > Goedemorgen.
Sta niet teveel op je strepen:’anticlimax’. Dezelfde pose > precies.
@Miranda. Ik weet niet wat er is misgegaan, maar die “> komma” was bedoeld als “[aaitje]> te veel)
@MirandaHollanda. Ik weet niet wat er is misgegaan, maar die “> komma” was bedoeld als “[aaitje]> te veel)
Een groot deel van mijn reactie is weggevallen … Bug?
@MirandaHollanda. Ik weet niet wat er is misgegaan, maar die “> komma” was bedoeld als “< 3"
Anti-climax of anticlimax. Tja, ik ben van de ouwe stempel. Op mijn strepen sta ik nooit, anders is dat het enige waarop ik op een gegeven ogenblik zal staan. Verder bedoel ik de zeurtjes met een lieve aai, niet met een corrigerende lel. Ik kijk uit naar je volgende onderhoudende schrijfsel.
(teveel [aaitje] te veel)
Ik denk dat in de weg zaten …
Ik denk dat “” in de weg zaten …
Haha, ’t is al goed. Aaitje terug.
Anticlimax. > correcte spelling is zonder streepje. Dat heeft niets te maken met oude stempels. http://woordenlijst.org/voorvoegsel/a/192
(je MAG in de correcte spelling altijd een streepje zetten als je denkt dat het woord er duidelijker door wordt)
Daar worstel ik ook wel eens mee. Wat Schlimazlnik over die streepjes zegt, vind je (bijvoorbeeld) hier:
http://www.spatiegebruik.nl/regels.html
Bedankt voor de link, Hay.
Ik denk dat als je “anti” wil benadrukken (de tegenstelling wil uitvergroten), dat dan het koppelstreepje goed werkt.
Voor de rest ben ik het met Miranda eens dat je de officiële spelling moet gebruiken. De commentaren hier kun je niet editen, dus zullen er af en soms ook toe spellingsfouten en rare constructies insluipen.
@Miranda, gisteren genoot ik al van je stuk en nu ook van de commentaren. Ik vind het erg goed geschreven, er staat geen woord te veel, alhoewel …. puntkraag spijkerpak moet aan elkaar geschreven worden, want dat is een samenstelling. Ik meende gisteren puntgaaf spijkerpak gelezen te hebben en dan zijn het wel twee woorden.
Je schrijft erg beeldend en je geeft gewone woorden een bijzonder betekenis. En dit alles zonder in het stuk de lezer van alles uit te gaan leggen.
Over het verbijten van een grijns: ik denk dat men dan niet op de lippen bijt, maar dat men de lippen op elkaar perst. Op de lippen bijten zie je vooral bij verbijten van pijn.
Ineke, je maakt me echt heel blij met je reactie!
Ik heb maandag twee versies geschreven van dit verhaal. Het een werd een redelijk hapklaar stukje, het ander, zie boven. Ik heb toch na wat twijfelen toch gekozen voor die zonder overgangen en uitleg, omdat ik denk dat men hier in ieder geval elkaar écht leest.
Had de andere versie misschien meer hartjes gekregen, ik hoop vooral op feedback wat betreft de weggelaten overgangen. Is wat er gebeurt nog begrijpelijk zonder?
Wat betreft de puntkraag: in de – flitsende – versie gebruik ik ‘puntgekraagd spijkerpak’. Dat woord bestaat natuurlijk niet, maar het deed mij mijn lach verbijten 😀
Dank!
Inge, Hay, Jack, Leonardo ook bedankt voor het lezen en reageren 🙂 <3
Je fantasie kent geen grenzen en is nooit gespeend van een dosis humor.
🙂 Nienkela, dank je <3
Miranda la,
Die overgangen zonder uitleg storen mij niet – het zijn harde lassen, als scheepsdelen.
Over het verbijten: De reactie van Ineke Wolf zegt het goed. l
Ik moest het stuk herlezen maar toen viel het kwartje dan toch en verbeet ik mijn glimlach niet, want oma is hier niet.
Ik vind het een leuk stukje. De overgangen waren even vreemd, maar zeker niet storend. Het verhaal kan zonder uitleg ervoor.
🙂 bedankt!
@Miranda, het weglaten van de overgangen, of het juist zo nadrukkelijk aanwezig zijn ervan (zo kun je het ook bekijken) heeft mij in het geheel niet gestoord. Als lezer krijg ik daar zelf de vrijheid om in te villen wat er op de witregels gestaan zou kunnen hebben.
Hebben de grootouders een restaurant met een aangrenzend woongedeelte? Of zijn ze te gast en moet Wim even naar naar het huis van zijn opa en oma? Op de fiets? Lopend? Zou hij een motor hebben? Hoe oud zou die jongen zijn? In elk geval oud genoeg om om pillen gestuurd te worden. Voor het verhaal doet dit alles er niet toe. Daarom: er staat geen woord te veel.
🙂 fijn! Dat is het, ik wil de zaken die niet echt relevant zijn voor het verhaal, weglaten. Maar wel zo, dat het geen puzzel wordt. Soms valt of staat die balans met één woord, ook in een langer verhaal. Alle woorden moeten een functie hebben. Als dat lukt, ben ik zo blij 🙂
Bedankt!