Het was alles of niets: als ze winnen, zei ze, en de anderen krijgen op hun donder van de leider, dan is het goed. Als…, veel te veel ‘als’ om goed te zijn. Het begon goed maar langzaam maar zeker keerden de kansen: 0-1, 1-1, 2-1. Haar hoofd zakte steeds dieper tussen haar schouders, haar stem begon te trillen van bange emotie. Acht minuten voor het einde valt de 2-2, er is weer hoop. Ze zet zich recht, haar ogen spuwen vuur: ‘Come on, you whites!’ Het optimisme is helaas van korte duur, de winnende goal valt aan de verkeerde kant. Terwijl de rechtstreekse concurrent een puntje uit de brand sleept. Diepe zucht, het vagevuur wenkt. Misschien zelfs de hel.


Recente reacties