Gebons in mijn hoofd, hard en ongenadig. Warme, vochtige lucht streelt mijn gezicht en gaat gepaard met een onbestemd gekriebel. Wanneer ik mijn ogen open doe beheerst een grote wazige vlek mijn zichtveld. Terwijl ik met mijn ogen knipper stopt het gekriebel en krijgt de waas vorm. Een neus. Een grote roze neus met snorharen. Erboven twee mooie donkere kijkers, een pluk haar ontspruit tussen twee naar voren gespitste oren. Ik kijk recht in het gezicht van mijn allergrootste liefde. Voorzichtig geeft hij me zijn neus een duwtje. “Wat doe je nou?” lijkt hij te zeggen. “Alsof jij dat niet weet!” zeg ik tegen de vriend die mij zojuist uit balorigheid heeft laten kennismaken met de bodem van de binnenmanege!
« ‘Het is lente,’ lispelt ze
Buiten spelen »
« ‘Het is lente,’ lispelt ze Buiten spelen »
Communicatie
Viervoeters
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« ‘Het is lente,’ lispelt ze Buiten spelen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi portret van een paard.
@Sanne leuk geschetst