Ik kan niet meer schrijven. Mijn woorden zijn op. Mijn stem opgedroogd. Er is geen emotie meer. Alles is vlak. Ik ben leeg.
Geleefd door het leven is mijn identiteit kwijt geraakt. Een deel ervan in ieder geval. Wie ik nu ben ken ik nog niet zo goed en wie ik was komt nooit meer terug.
En dan? Dan maar lege woorden op wit papier. Hopende dat met het doel de middelen terugkomen. Maar tevergeefs. Aan het einde van honderdtwintig woorden is er betekenis, meer noch minder dan aan het begin.
Ahh, daar komt “ik”. De drama van mijn persoon kijkt om de hoek. Langzaamaan herken ik mij weer. Honderdtwintig woorden zijn lang niet genoeg. En toch ben ik voldaan.
Ook ik ben voldaan. Mooie zoektocht.
Dankje Levja!