Onbegrepen laat ik mijn tranen in het afkoelende bad biggelen. Terwijl ik voor de zoveelste keer luister naar wat zij de wereld meedeelde, huilt de douchekop in een kil staccato met me mee.
De mooie en treurige golven van Mr. Probz klinken door de badkamer.
Probeert zij via zijn teksten met me te communiceren? Reikt ze naar me? Zoekt ze naar de juiste woorden?
Mijn dal is weer diep en weer weet mijn rationele ik de antwoorden niet op die zelfde vragen die mijn hart in mijn hoofd meent te mogen planten. Ik ga de antwoorden daarop niet meer vinden.
Ik beantwoord haar met het zware geschut van Maxim’s Duitse Soldaten. Zij moeten ook de stem van mijn hart smoren.
Recente reacties