Haar collega komt opgetogen terug van een dansvakantie in Cuba. Mooie foto’s, leuke filmpjes, en vrolijke muziek. Ze gaat zeker nog eens, en het zal een kunst worden om weer alleen te kunnen gaan. Iedereen wil mee. Zij niet, ze moet er niet aan denken. Dansen, ze vindt er niks aan. Een hevig protest welt in haar op, als ze zich moet laten leiden door de man. Ze wil zelf weten waar ze haar voeten neerzet. Geen dansles dus voor haar. En werkuitjes met een dansworkshop zijn ook niet aan haar besteed. Ze weet niet of ze iets mist. Maar waarom moet ze het eigenlijk leuk vinden? Aan haar lijf geen polonaise. Ze loopt veel te graag uit de pas.
« Toeval
Wandeling »
« Toeval Wandeling »
Column, Communicatie, Mensen
Uit de maat
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Toeval Wandeling »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Herkenbaar. Dan gedans in de pas 🙂
Ik denk dat dit stukje leuk zou zijn in ik-vorm. Dat voorkomt ook verwarring, nu wordt er met ‘zij’ soms de een en soms de ander bedoeld.