Mijn dochter klinkt gelaten. Het maakt haar weinig uit. Het is niet de eerste keer dat ze de fout ingaat. Ik voel mijn boosheid opborrelen. Leert ze het dan nooit? Mijn boosheid is niet zozeer tegen haar gericht, eerder tegen de roofdieren in de mensenjungle. Die ruiken het al vanaf kilometers afstand.
Als ze hun slag hebben geslagen, verdwijnen ze om zogenaamd ‘boodschappen te halen.’ De bankpas van mijn dochter verdwijnt in de flappentap, de pincode is zo ingetoetst.
‘Je kunt die jongens echt niet vertrouwen. Al zijn ze nog zo aardig. Nooit je bankpas en pincode afgeven. En al helemaal niet aan die gasten die coffeeshops bezoeken.’
Mijn vermaning landt amper. Ik bel haar bewindvoerder. Die mag weer puinruimen…
« Mag ik passen?
Zolang lef duurt »
« Mag ik passen? Zolang lef duurt »
Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Pasklare oplossing
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Mag ik passen? Zolang lef duurt »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Geertje Zoals vaak bij jouw uitzonderlijke stukjes heb ik niets toe te voegen. Mijn hart gaat naar jullie uit.
mooi getypeerd; roofdieren in de mensenjungle
Hi @Levja en @Jowojo Dank jullie wel voor jullie reactie. Tja, ik moest meteen aan deze gebeurtenis denken toen ik las dat het over ‘pas’ moest gaan…
Indrukwekkend. Je denkt bij berichten over pinpassen en -codes snel aan bejaarden. Zoals zo vaak open je me weer de ogen.
Hi @Inge Wat leuk dat ik je de ogen open. Het gaat me ook vaak om bewustwording en dat probeer ik onder meer via dit soort korte stukjes.