Hij schrok er van, maar het was al te laat. De woorden, die hem nooit vergeven zouden worden, had hij uitgesproken voor hij er erg in had. Zijn allerliefste keek hem woedend, en met betraande ogen aan. Langzaam legde hij zijn mes en vork neer, langzaam stond hij op en voorzichtig schoof hij zijn stoel naar de tafel. Als een paria droop hij af. Op een enkeling na keurde niemand hem nog een blik waardig. En die enkeling had talent om met blikken te kunnen doden. Haastig trok hij zijn jas aan, zette hij zijn hoed op en vertrok hij naar de kroeg om zich eens flink te bezatten.
Hij had, tegenover zijn schoonmoeder, ‘is niet te vreten,’ eruit geflapt.
😉
@defrysk lig jij ip de ban bij een shrink?
en
we rekenen erop dat jij nuet kunt worteltrekken
😉
@jelstein ik lig nergens op de bank. Wel ben ik een liefhebber van Jung.
@DeFrysk, een prachtig stuk!
Jij plaatst in je stukken nogal eens een komma voor het voegwoord “en”. Dit is overbodig. Voor “en” wordt in de regel geen komma geplaatst. Zeker niet in gewone zinnen. Overigens ook niet in gedichten.
– ‘is niet te vreten,’
Hier maakt de komma geen deel uit van de quote.
Humor!!