Schrijf mee!
« »

Column, Familie

Afdruipen

28 januari 2014 | 120w | Defrysk | 8 |

Hij schrok er van, maar het was al te laat. De woorden, die hem nooit vergeven zouden worden, had hij uitgesproken voor hij er erg in had. Zijn allerliefste keek hem woedend, en met betraande ogen aan. Langzaam legde hij zijn mes en vork neer, langzaam stond hij op en voorzichtig schoof hij zijn stoel naar de tafel. Als een paria droop hij af. Op een enkeling na keurde niemand hem nog een blik waardig. En die enkeling had talent om met blikken te kunnen doden. Haastig trok hij zijn jas aan, zette hij zijn hoed op en vertrok hij naar de kroeg om zich eens flink te bezatten.

Hij had, tegenover zijn schoonmoeder, ‘is niet te vreten,’ eruit geflapt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »