Soms heb ik het gevoel of niemand mij nog ziet. Of iemand mij vertrouwt. Dat niemand naar mij kijkt, terwijl ik gewoon voor zijn neus sta.
Niemand luistert naar mij. Mijn ideeën zijn altijd waardeloos. Wat een ongeloof in iemand die net zo is als jij. Wel met andere kwaliteiten, maar toch. Wat is er verkeerd met mij? Moet ik echt telkens zeggen dat ik er ben, op deze wereld?
Het klopt gewoon niet. Het is niet eerlijk. Ik ben ik, jij bent jij. Is dat een verschil?
Maar ik stap er overheen. Ik zal eens laten zien wie IK ben! Geen ongeloof meer, in niemand meer! Hoe zou het dan zijn? Geloven in de ander, geen ongeloof meer… Nooit.
« Kroegie naar kroegie.
Samen, tot de dood… »
« Kroegie naar kroegie. Samen, tot de dood… »
Communicatie
Onzichtbaar
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van ZahraS of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Kroegie naar kroegie. Samen, tot de dood… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Helaas is er geen goed zonder kwaad en volgens mij geen geloof zonder ongeloof. Maar wie weet….Ooit?
opkomen voor eigen kracht,soms het moeilijkste dat er is