Na jaren van trouwe dienst laten hun lichamen het gelijktijdig afweten. Zij heeft helse pijnen, hij een tumor in zijn hersenen. Ze willen nog maar één ding: hand in hand, in hun eigen bed, de ogen sluiten. Voor altijd. Samen.
Een mooie dood na 70 jaar huwelijk.
Gelukkig hebben ze jaren geleden een wilsbeschikking ondertekend. Zodat ze zelf mogen beslissen over het leven en hun dood. Groot is het ongeloof als de huisarts aangeeft: ‘Tegelijk euthanaseren? Nee, volgens de wet moet er een aantal weken tussen zitten.’
Het wordt lootjes trekken. Wie er als eerste ‘mag’. Want hoe ze ook verlangen naar de dood, het achterlaten van je partner is net zo ondraaglijk als zelf achterblijven met pijn… en verdriet.
Heel verdrietig.
Stil
<3
heeft die huisarts dat echt gezegd?
Ja, @José. Dit is de pure werkelijkheid. Van het nu. Sinds vandaag zit er een hele zieke en verdrietige weduwnaar te wachten op zijn eigen dood… over een paar weken 🙁
@nienke deze had ik gemist. Door deel 2 als nog ontdekt.
Diep respect voor deze sterke twee-eenheid.
Dank je voor het mooie compliment, @JelStein.
Ik kon deel 2 niet geloven. Daarom heb ik naar dit 1e deel gezocht.
Wat een verdriet, ik durf je bijna niet te complimenteren voor beide stukjes.
Verdrietig en ongelooflijk dat het zo moet gaan.