Met blote handen. Grote, stevige gravers met eeltplekken en splinters, korte dikke nagels en krakende polsgewrichten. Je kunt de zwarte haren op zijn arm tegen je keel aan voelen drukken. Het schuurt. Je ogen volgen de armen naar het lijf van het wezen wat bezig is je strot te verpulveren en van je angstkreet blijft niks anders over dan een zielig, rochelend gegorgel. Het breekt en je hapt naar adem. Elke vezel in je lichaam schreeuwt om zuurstof en uit je ogen biggelen dikke zoute tranen. Je mond staat open. Wat je nu nog rest in een moment van ongeloof en verbijstering, is een belangrijk ding om niet te vergeten. Vergeef het, hem, haar.
Langzaam maar zeker sterft het licht.

intrigerend