Schrijf mee!
« »

Fictie

Een moment van bezinning

25 januari 2014 | 120w | Lijmstok | 3 |

Met blote handen. Grote, stevige gravers met eeltplekken en splinters, korte dikke nagels en krakende polsgewrichten. Je kunt de zwarte haren op zijn arm tegen je keel aan voelen drukken. Het schuurt. Je ogen volgen de armen naar het lijf van het wezen wat bezig is je strot te verpulveren en van je angstkreet blijft niks anders over dan een zielig, rochelend gegorgel. Het breekt en je hapt naar adem. Elke vezel in je lichaam schreeuwt om zuurstof en uit je ogen biggelen dikke zoute tranen. Je mond staat open. Wat je nu nog rest in een moment van ongeloof en verbijstering, is een belangrijk ding om niet te vergeten. Vergeef het, hem, haar.
Langzaam maar zeker sterft het licht.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »