De piek, de top van een berg. Een berg die het beklimmen waard was, want wat een uitzicht. Nu natuurlijk nog kunnen genieten, bekaf ben ik! “Die tocht, je moet gek zijn om het doen”, zeiden ze, “maar ‘het panorama’ is grandioos”. Ik vertrok, vol goeie moed. Hoger en hoger en hoger. Geen idee wanneer, maar ik wou het opgeven. F*** the view! En toch, opgeven is voor slappelingen. Ik, ik ben alles behalve zo ééntje. Dus hier zit ik nu, op die piek met mijn waanzinnig mooie uitzicht. Genieten doe ik echter niet. Nee, dat lukt me echt niet. Nu moet ik die vervloekte tocht opnieuw, naar beneden. Wat ben ik moe! En dat voor zo’n verdomd magnifieke view!



Beste Stefanie Rls, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie