Thuis is niet tussen de dozen in een vies oud bed. Thuis is anders. Hoe verder ik weg ben, hoe beter ik weet waar het ligt. Thuis ligt ergens op de grens van sereniteit en gezelligheid, op de rand van borging en veiligheid, zolang je blijft hangen, tenminste… het touw moet dik genoeg zijn voor je de klimijzers in een ijswand zet. Thuis. Als ik met een glas glühwein in mijn hand bedenk dat die muur waar ik overheen bent geklommen een hele kluif was, om hem vervolgens te zien instorten. Blij dat ik het gehaald heb. Van geluk mogen spreken. Dat ik niet meer aan die wal hang en de warmte van kachel aan mijn voeten voel kriebelen. Eindelijk.
« Bruin streepje meer…
Mun de min (Dochter 2) »
« Bruin streepje meer… Mun de min (Dochter 2) »
Fictie
Mijn wintersport
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Bruin streepje meer… Mun de min (Dochter 2) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lijmstok Mooi geschreven