Schrijf mee!
« »

Fictie

Mun de min (Dochter 2)

28 december 2013 | 120w | Hay van den Munckhof | 7 |

Ashadrila bekijkt het bundeltje dat de stervelingen haar als offer brachten.
Met haar lange, spitse tong kietelt ze onder het zachte kinnetje. Als ze een luid gekir hoort, gromt ze van genoegen. Het meisje heeft haar nieuwe moeder herkend …
Bijna lacht Ashadrila hardop. Net op tijd bedenkt zij dat haar hete adem het hoopje mens tussen haar geschubde poten dan voortijdig zal doden.

‘Mun,’ denkt Ashadrila naar het wijde uitspansel, ‘Kom naar mij. Ik heb je nodig.’
Een minuscuul puntje in de azuurblauwe hemel wordt razendsnel groter en landt vlak naast het meisje. Twee kraaloogjes boven een glanzendzwarte snavel kijken Ashadrila onbevreesd aan.
‘Jij weet wat dit mensenkind in leven kan houden,’ zegt Ashadrila. ‘Vlieg op, Mun, en haal het.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »