Meestal starten mijn verhalen in het midden. Ze zwalken wat en stappen dan via het begin, weer door het midden, richting einde. Kon ik maar bij het begin beginnen. Helaas is dat vaak niet mondain genoeg. Het begin ontleent zijn bestaansrecht aan de context van het midden. De toehoorder identificeert zich pas met de hoofdrolspeler als er naast persoonlijke details genoeg verhaal is.
Volgens Hermans is het einde een vast gegeven, namelijk de dood van de protagonist. Waarom niet daar starten? Persoonlijk ben ik geen voorstander van oorzaak en gevolg omdraaien, omdat de spanning dan al is gesneden. Zou beginnen en eindigen in het midden de oplossing zijn?
Waar komt toch die koppijn vandaan? Waarom ben ik hier aan begonnen?!
Ben ik toch nieuwsgierig waar je begonnen bent met schrijven aan dit stukje 😉
Grappig, ik ben zelf wel een rechte-lijn-schrijver, het lijkt me maar verwarrend en onoverzichtelijk zo heen en weer te springen.
@G.J. een mooie overpeinzing. Lijkt me een lastig iets, beginnen en eindigen midden in het verhaal. Origineel zeker.
@Inge & @Desiree thx! Ik heb dit vaker uitgehaald, alle alinea’s zijn uitwisselbaar en het verhaal blijft deze keer hetzelfde, omdat er geen begin einde of midden is, behalve dan wat de lezer kiest.
Ik vind je titel al een overpeinzing op zichzelf. 😉
@Hay Thx.
De titel tijdschrijven kan op meerdere manieren uitgelegd worden. Op mijn site staat dit stukje ook met de foto van een prikklok. Vroeger werd daarmee tijd geschreven, ook weer een verwijzing naar dit stukje op een speciale manier. Tijdschrijven registreert namelijk alleen het begin en het einde, wat daar tussenin gebeurt, het midden, wordt niet beschreven, maar is wel de reden waarom er een begin en een eind is en waarom er überhaupt wordt geschreven, het midden is datgene waar alles om draait.
Dit vind ik puntig. Erg leuk en ik heb het uitgeprobeerd.
@Levja thx!