‘Meestal helpt het als u aan een overleden huisdier denkt.’
Ik zit aan de keukentafel bij de man die mij tien euro heeft toegezegd.
Mijn eerste gedachte is: Rex. Samen rennen door het bos. Ik werp stokken, hij brengt ze terug. We zijn onafscheidelijk.
Tot de laatste dag. Rex springt uitgelaten uit de auto en rent met zijn kop hard tegen een boom.
Tranen beginnen over mijn wangen te lopen. Snel ritst de man een velletje van de keukenrol en vangt het vocht op. In de linkerbovenhoek maakt hij enkele aantekeningen, legt plasticfolie op het papier, opent de diepvries en plaatst zijn aanwinst bovenop de vele andere.
‘Stromen bij u nooit de tranen?’ vraag ik.
‘Hooguit bij een stroomstoring meneer.’


@Hadeke, een leuk stuk en een originele invulling van het thema. Waar moet dit heen? kan de lezer denken terwijl hij/zij leest over Rex. Wel … daarheen dus. Je weet als zo vaak de(ze) lezer te verrassen.
– Tranen beginnen te lopen over mijn wangen.
over mijn wangen te lopen, zou wat vlotter lezen
– plaatst zijn aanwinst bij vele andere
hier mist naar mijn smaak een lidwoord
@ineke, dankjewel. Zoals vaker geef ik je gelijk, ik heb het aangepast. (Overigens ben ik nog steeds aan het knauwen op de glimlach uit mijn vorige verhaal. 😉 )
@Hadeke, wat ik me nog afvraag: worden de tranen niet afgedekt in de vriezer bewaard?
O wacht, het plasticfolie ligt verkeerd om. Plasticfolie op het papier en zo opstapelen in de diepvries, dan blijven ze vers.
Aangepast. Een verhaal moet tot in de details kloppen. Zeker fictie verhalen.
Anders zouden de tranen maar zo uitdrogen 😉
Wat een bijzonder figuur, een tranenverzamelaar. Hoe schudt je zulke personages toch uit je mouw? Leuk! 🙂
weer een echte puzzel!
A real tear jerker