Ik ben een kiezelsteen. Zo’n nietig onopvallend steentje.
Voorbijgangers schoppen me verveeld voor zich uit. Het is altijd een verrassing waar ik terecht kom. Baldadige jongelui gooien me de lucht in. Ze lachen om het ketsende geluid dat ik maak in een grote plas water.
Tot vandaag voelde ik me klein en grijs.
Zij pakt me beet en maakt me schoon met de punt van haar jas. Ze houdt me in de zon en lacht om de glans die ze ineens ziet. Ze vindt me bijzonder.
Nu draagt ze me mee in de warmte van haar hand.
Ik ben een kiezelsteen. Grijs als de stoeptegels in de rij.
Ik rol echter alle kanten op, want kiezelstenen doen dat nu eenmaal.
@Liedelet, Mooi metaforisch.
Mooi.
Heel erg mooi.
Wat mooi Liedelet!
In het kader van show don’t tell vind ik deze zin uit de toon vallen: ‘Het maakte me blij.’
Maar verder inderdaad een mooie metafoor. <3
@Liedlet, deze zin valt uit de toon:
– Voorbijgangers schoppen het verveeld voor zich uit.
Het zou mij moeten zijn.
Jammer dat je daar waar het om het heten gaat over bent gegaan naar de verleden tijd.
– want kiezelstenen doen dat nu eenmaal.
is een overbodige toevoeging, immers, hier gaat het het hele stuk al om.
Leuk hoe je vanuit het perspectief van die kiezelsteen hebt geschreven.
@Inge en @Ineke, wel wat gewijzigd. Alleen de laatste zin wel zo gehouden. Weet dat het dubbel is, maar wil toch benadrukken dat een kiezelsteen anders is dan een stoeptegel. Beetje eigenwijs van me.
@Liedelet Heel mooi stukje!!
@Liedelet, het is jouw stuk, dus jij bepaalt. Het is alleen wel zo dat het verschil tussen een stoeptegel en een kiezelsteen geen uitleg behoeft. Hier zou je best iets kunnen bedenken dat een stuk creatiever is.
Goed!
leuk, een pratende kiezelsteen, originele invalshoek
Leuk hoe je hier van bijna niets toch iets maakt.