Er staat een blij meisje voor de keukendeur.
‘Mama, mama, ik heb een nieuw vriendje’ zegt ze met haar schelle stem. In gedachten ga ik de huizen langs, maar kan me niet herinneren dat er een gezin in deze rij is komen wonen.
Ik leg mijn aardappelschilmesje neer om me te laten voorstellen aan de nieuwe aanwinst. Er is echter geen klein jongentje te bekennen. Ik zie alleen mijn stralend blozende dochter met haar handen uitgestrekt. “Kijk een worm!”.
Inderdaad, ik zie hem kronkelen.
“Bah” is mijn gedachte, maar ik spreek het nog net niet uit. Want ineens zie ik in haar ogen, de spiegeling van mezelf. Van dat meisje dat wroetend in de tuin, de worm als vriendje had.
Als het vriendje niet gauw teruggebracht wordt naar de grond is het wijlen het vriendje…
Ha, ha, het vriendje heeft een mooi onderkomen gekregen in….de tuin.
@liedelet, schattig! Goed geschreven.