De dagen kabbelden voorbij, zonder notie van geluk of ongeluk. Verstrijkende tijd registreerde hij nauwelijks. Onbewust van sleur of extase werd aan verwachtingen voldaan en teleurstellingen voorkomen. Zo verloopt het nou eenmaal.
Tot het onvoorstelbare zijn pad kruiste. Zijn reden van bestaan vervloog in die ene rampzalige seconde. Te laat besefte hij de waarde van wat hem was ontstolen.
Wraak! WRAAK!
Hij werd zijn vijand, berucht, beroemd en infaam. Levend voor revanche versloeg hij zijn demonen, op die ene na. Vergelding was zijn naam!
Vandaag de allerlaatste duivel. Tijd voor zijn balans. Aan de ene kant woede en destructie, aan de andere wanhoop en angst. Een betekenisloze schaal. Onzinnig om daarvoor te leven …
Laf maakte hij die gedachte niet af.
Misschien een idee om in de laatste zin van de die te maken?
Overigens wel een hartje, omdat het ~meeslepend~ is.
@Levja inderdaad, iets stoorde me al aan die laatste zin, die is beter.
Mooie doordenker.
Een paar opmerkingen bij de eerste zinnen:
* Dat ‘passerende tijd’ vind ik nogal raar klinken. Ik zou er iets als ‘verstrijkende tijd’ van maken.
* ‘Onbewust van sleur of extase werden verwachtingen voldaan…’
Dat klopt voor mijn gevoel niet. Voor mij moet het zijn: ‘Onbewust van sleur of extase werd aan verwachtingen voldaan…’
@Hay thx voor je opmerkingen, stukje is aangepast.
@GJ, indringend!