Spinnend ligt ze op mijn schoot. Zonlicht laat haar vacht glanzen, het zogenaamde ‘glitter’ fonkelt me tegemoet. Nummer twee loopt voorbij en vlijt zich neer op het tapijt, in een poging ook van wat late zonnewarmte te genieten. Zo mogelijk glittert zij nog meer dan het snorrende stippenmonstertje op mijn benen. De deur gaat langzaam open en er verschijnt een klein kopje om de hoek. Schootpoes en nummer twee kijken als door wespen gestoken op en zetten zich schrap. Het mormeltje bij de deur voelt dat dit zijn momentje wordt en doet een stap naar voren. Nummer twee én het aaibare raadsel op mijn schoot spuiten ervandoor, mij met de nodige krassen in mijn benen achterlatend. De logica ontgaat me.


@unknwon skin. eem mooie vertelstijl, maar de slotzin valt voor mij uit de toon.
Ja niet logisch he
gaten in de benen of de kleding? Er is geen logica, behalve dan die van het natuurlijk gedrag van dieren.
Gaten in m’n benen. Geloof me. En mij ontgaat écht de logica als een katertje van een jaar twee volwassen Bengalen kan doen wegsprinten door gewoon rond te kijken terwijl hij één stap zet.
Ik vind het vooral mooi hoe je de katten telkens weer anders omschrijft.
@unknownskin Leuk verhaal en sfeervol neergepend. Minder leuk vind ik de verkleinwoorden in het tweede deel van het verhaal, zoals: een klein kopje om het hoekje.
Gaten in de benen? Ik zou denken: krassen, schrammen e.d.
@Lousje dank je wel
@Ineke, mee eens en aangepast