Gracieus zweeft ze door de lucht en haar landing is perfect.
De muziek verstomd, de zaal is doodstil. Iedereen verwacht en zij wéét wat er nú komt: de apothéose. Het zijn de laatste kilometers van de marathon. Als er nu maar niets fout gaat….
Er klinkt trompetgeschal. Ze gaat er met gestrekt been in. Alles is verdwenen, ze is alleen, blind maar niet doof. Daar zijn ze: violen, hobo, klarinetten. Dan: cimbalen, tromgeroffel, crescendo!
Vérder! Niet opgeven! Dansen en doodgaan.
Als een van ver aanrollende golf op het strand spoelt het applaus over haar heen. Ze hoort het niet. Meer dood dan levend draait ze haar hoofd om en ziet het Corps: iedereen is er.
Ze is nooit alleen geweest.
Recente reacties