‘En keer dan weer, zonder haast en zonder oordeel, terug naar je ademhaling’. Keer op keer herhaalde mijn loopbaancach deze zin. Ik had een cursus mindfulness achter de rug, dus ik wist waar het over ging. Tjonge, wat bleek dat moeilijk voor me. Alles moest in een trager tempo, én ik mocht daar dan ook geen oordeel over vellen. En die popten juist almaar op: “sukkel, je doet het fout”” ik kan niet eens rustig ademhalen, hoe moeilijk kan het zijn” “ik word ziek van werken, wat ben ik toch een loser”. Maar heel langzaam ging het weer beter, leerde ik echt vertragen en verdragen. Ik kreeg ander werk en ben veel gelukkiger. Ik keerde terug naar mijn eigen bron!
« Het experiment
Eischaal »
« Het experiment Eischaal »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Langzaam, maar zeker
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Het experiment Eischaal »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette, adem is zo belangrijk. Ons lichaam geeft bijna direct aan hoe we ons voelen. Mooi hoe je dat hier beschrijft dat met de nodige volharding je een stukje dichter bij jezelf bent gekomen.
Ik proef in dit stukje de sfeer wel, maar ik kan er niet zo snel een kop en een staart in ontdekken. Daarom vind ik het niet lekker lezen. Af en toe inspringen zou al een stuk helpen, denk ik.