“Controleer je ademhaling,” hoorde ik zeggen. “Ik weet het,” zie ik zachtjes. Ik had geen zin in verdere raadgevingen. Ik had “Controleer je ademhaling” waarschijnlijk al een tiental keren gehoord in de laatste minuten.
En dat mijn dokter zei: “Eens je daar bent, zal je wel rustig worden. Je zal zien dat alle stress van je wegvalt. Geniet er maar van.” Ik wist dat het zo niet ging verlopen. Neen, de dokter had ongelijk.
“Controleer je ademhaling,” zie ik nogmaals in stilte. Ik nam diep adem en perste me in de duikbril. En daar ging ik op zoek naar de autosleutel in het meer. “Leve de vakantie,” zie ik binnensmonds.
Ach arme!
@Ipoezie, een verassend einde. I.p.v ‘zie’ zou ik ‘zei’ plaatsen. Je bent er in ieder geval consequent in, in dit stukje.
Oei, inderdaad. Vlug onder de pauze wat schrijven heeft zijn gevolgen …
Als dit een snel ’tussendoortje’ was, moet je iets moois kunnen produceren als je er eens rustig voor gaat zitten. 😉