Hoe zou het geklonken hebben? Soms maalt die vraag nog door mijn hoofd. Boven mijn zwangere buik sloot de verpleging een verbond met mijn man. Als het ’s avonds laat zou gebeuren, zouden ze wachten met bellen. Het was een kwestie van dagen, maar niemand wist wanneer.
Ik had mijn moeder die middag nog een vanille ijsje gegeven. Daar was ze gek op. Haar kamer in het verpleeghuis keek uit op een hertenkamp.
‘Het is lente, kijk maar naar de natuur,’ wees ze. ‘Het nieuwe leven kondigt zich aan.’
Twee uur later zeilde ze weg: coma. De hersentumor sloeg ongenadig toe. Die nacht stokte haar ademhaling. Om acht uur belde de verpleging door dat ze vredig was ingeslapen. Rust zacht…
« Afscheid
Controleer je ademhaling »
« Afscheid Controleer je ademhaling »
Familie, Liefde
Moeder
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Afscheid Controleer je ademhaling »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Geen goed afscheid kunnen nemen.Wat een vertrouwensbreuk. <3
Wat heftig.
@Geertje, kwetsbaar stukje, kan het me heel goed voorstellen.
Dank voor jullie reacties. Ik ervaar(de) het niet als een vertrouwensbreuk. Ik was ruim 6 maanden zwanger en men dacht aan mijn eigen gezondheid (en dat was maar goed ook). Wat veel meer knaagt, is dat ik haar as nooit heb kunnen uitstrooien. De uitvaartondernemer liet niets meer van zich horen en ik was na de bevalling heel lang van de wereld…
Wat een verhaal zeg. Ik hoop dat je het een goed plekje hebt kunnen geven inmiddels (weet niet hoe lang het geleden is nu).
Goed geschreven hoor. Petje af.
Hoi Sanne. Tja, dit speelde zich af in 1985. Ik werk nu aan een familieverhaal, doe research naar de kant van mijn vader (die was stokoud (bouwjaar 1889) toen ik werd geboren). Mijn ouders wonen nog steeds in mijn hart, dat zal altijd zo blijven…
Bij een autobiografisch stukje als dit is het altijd moeilijk om ‘nuchter’ commentaar te leveren. Het is dan lastig om vorm en inhoud net zoals bij pure fictie van elkaar te scheiden.
De sfeer en de beleving vind ik prima overkomen, maar ik denk wel dat die 120 woorden hier te weinig zijn om zo’n verhaal goed tot zijn recht te laten komen.
Een aangrijpend verhaal, Geertje. Ben het met Hay eens, ondanks je goede beschrijving.