‘Mam, wat spelen die panters leuk, hè!’ We kijken elkaar aan. Dat is geen spelen, weten wij. We besluiten open kaart te spelen. ‘Hè bah!’, roepen ze uit. ‘Zomaar in het openbaar, dat doe je toch niet?’ We vertellen dat je dit wel móet doen wil je kinderen krijgen. ‘Iedereen?’, vraagt mijn dochter benepen. ‘Ook mensen?’ Ja, ook mensen. ‘Maar… jullie toch niet?’
Een spervuur aan vragen volgt. Twee keer gedaan dus? Nee! Vaker? Nu nog steeds, terwijl je geen kinderen meer wilt? Hoe vaak? Wanneer? Waarom? Want het is toch VIES!
De consternatie is compleet als ze beseffen dat ook de opa’s en oma’s… Hè bah, nu wordt het een vies verhaal! Nee, mijn ouders doen dat niet. Punt.
Leuk Nienke! Heel herkenbaar, er zijn dingen die je gewoon niet wil weten… 😉
Ik wil het niet weten!
Mooistukje. Heel herkenbaar en het raakt een punt dat mij dwars zit