We zijn hier en we lopen. Verder niets. We weten niets, we zien alleen iets: bomen. Eindeloos zo lijkt het. We zijn er nog nooit geweest want we hebben nog nooit de eindstreep gehaald. Zíj zeggen ons wanneer we wat gehaald hebben, ze vertellen ons veel. Té veel volgens sommigen.
We mogen even stoppen maar blijven op onze hoede. Ik eet een boterham met pindakaas. ‘Verder!’
Weg zijn we weer, altijd maar verder. De elementen krijgen vat op ons. Waar ben ik aan begonnen?
Het antwoord komt uit het struikgewas: kogels.
‘Dekking!’ Ik lig plat op mijn buik en kan de anderen niet meer zien. De regen stopt even plotseling als hij is begonnen en de zon begint te schijnen.

Recente reacties