Zijn ademhaling is verdacht regelmatig. Voorzichtig gaat ze iets verzitten en drinkt het laatste slokje wijn. Zo ver van elkaar verwijderd leek de weg terug een hopeloze expeditie. Ze vochten, huilden, schreeuwden en schopten, maar leken alleen maar verder van elkaar af te geraken. Hoe vaak werd een deur keihard dicht gesmeten? Door hem. Door haar. Maar steeds weer keerden ze terug. Wisten zich tot elkaar veroordeeld.
Hij slaapt, er komt geen antwoord meer. Het zachte snurken doet haar vertederd glimlachen. Haar heup verkrampt, maar ze zit stil. Haar bil slaapt nu ook. Ze verroert zich niet. Zijn slapende hoofd rust op haar naakte buik. Met haar wijsvinger windt ze krulletjes in zijn haar. Laat los en krult ze opnieuw.
Mooie scene Conny.
Goede invalshoek. Heel herkenbaar ook.
Ik moest even wennen aan eerst nu, dan toen en weer nu.
Aan het einde is het echter heel voelbaar.
@Conny, een kwetsbaar stukje. Mooi dat einde met al die details.
Dank je wel, Inge, Levja en Desiree.
Het is een mooi en sfeervol stukje, maar ik heb toch ook één opmerking. Ik vind het woord expeditie hier niet zo geslaagd en nogal gekunsteld overkomen.’Onderneming’ zou ik in de betreffende zin een veel passender woord vinden.
Dank je wel voor je reactie, Hay. Ik vind dat beide woorden wel kunnen. ‘Onderneming’ ligt meer voor de hand misschien. Het thema was echter ‘expeditie’. 🙂
van harte een hartje: de liefde overwint!
Dank je wel!! <3
@Conny Jij bent de constante factor…
Van hartjes weer.
Dank je wel, Levja. 120w… zucht… het zou zo maar mijn verslaving kunnen worden 🙂
Voor Conny zijn het inmiddels wel 1000 woorden.
Lezen over teruggevonden liefde is mooi. Maar het is ook goed geschreven. Mijn hartje is te laat, maar wel gemeend. Ik teken het boven het beschreven stel.
Teruggevonden is het zeker. Ik geniet er dagelijks met volle teugen van. Dank je wel voor je hartje.
Gefeliciteerd met de weekoverwinning!
Dank je wel. Ghizke!