Ze luisterde weemoedig naar hem. Zijn woorden kwamen als zweepslagen omdat ze waar waren. Ze had zijn vertrouwen en zijn liefde beschaamd. Het was dom geweest; de alcohol was geen excuus.
Ze staarde naar de glasscherven op de grond. “Het spijt me, Cor.” Haar stem was door tranen verstikt. “Ik heb het verknald. Ik snap het als je me niet vergeeft. Ik verdien je woede, je minachting, alles.”
“Dit is het ergste wat iemand me ooit heeft aangedaan. Moge de duivel je halen.” Zijn woorden waren wreed en zo bijtend als citroenzuur. Toen draaide hij zich om en liep weg zonder om te kijken. Tranen rolden over haar gezicht, dropen van haar neus af en spatten tussen de stukjes glas.

Ja, zo kan het gaan.
Triest, maar mooi beschreven. Een echte ‘show, don’t tell’ toch?
@Leonardo, mooi drama. Kan iemand weemoedig luisteren?
Een doordenker @Desiree
Weemoedig is een gemoedstoestand, Desiree. Je hebt wel een punt…
Irma, je komt tot die conclusie. Wat zijn je aanwijzingen daarvoor? Gewoonlijk concludeer je iets uit fragmenten van informatie dat er niet exact zo staat.
@Leonardo Het stuk spreekt me aan maar iets zat me niet lekker. Ik heb het stukje gekopieerd en er zelf even mee gerommeld. Ik ben er nu gedeeltelijk achter wat het is. De verteller/oogpunt van het verhaal is niet zoals ik het zou doen. Bovendien houd ik minder woorden over, ondanks dat ik 90% dezelfde woorden gebruik. Als je geïnteresseerd bent wil ik je mijn versie wel even sturen?
Ik heb absoluut niet de wijsheid in pacht, maar misschien niet ter lering maar vermaak? 🙂
Prima, GJ. Ik leer graag >> leonardo punt pisano57 at gmail punt com.
@Leonardo, stukje zit als het goed is in je mailbox. Hopelijk heb je er wat aan, anders gewoon hergebruiken als closetpapier 😉
weemoedig of deemoedig, de vrouw in het stukje gedraagt zich wel erg ondergeschikt, de man wel erg hardvochtig, dat roept bij op dat ik weinig kan meevoelen met de man al heeft ze hem wellicht bedrogen. Nobody is perfect.
@José – ik denk dat ondergeschikt niet het geval is…
A man without compassion.