Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen

In scherven

4 september 2013 | 120w | Leonardo Pisano | 6 |

Ze luisterde weemoedig naar hem. Zijn woorden kwamen als zweepslagen omdat ze waar waren. Ze had zijn vertrouwen en zijn liefde beschaamd. Het was dom geweest; de alcohol was geen excuus.
Ze staarde naar de glasscherven op de grond. “Het spijt me, Cor.” Haar stem was door tranen verstikt. “Ik heb het verknald. Ik snap het als je me niet vergeeft. Ik verdien je woede, je minachting, alles.”
“Dit is het ergste wat iemand me ooit heeft aangedaan. Moge de duivel je halen.” Zijn woorden waren wreed en zo bijtend als citroenzuur. Toen draaide hij zich om en liep weg zonder om te kijken. Tranen rolden over haar gezicht, dropen van haar neus af en spatten tussen de stukjes glas.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Leonardo Pisano of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

11 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »