Als een pakketje gewikkeld in lakens wacht ik op een paar stoelen in de gang tot de ambulance komt. Het zijn hooguit twee stoelen, ik ben nog maar net vier jaar.
‘Ik bel wel voor een ziekenwagen’, zal de huisarts gezegd hebben.
Voor mijn ouders is deze situatie nieuw, ze denken alvast mee voor de broeders. Een kind uit de gang halen is minder vermoeiend dan van een bank in de huiskamer.
Door de koorts leef ik in een droomwereld. Ze leggen me op een brancard en gespen de banden stevig vast. Hoog opgetild word ik naar buiten gebracht. De buurt is uitgelopen. Ik geniet van de aandacht.
Na twee maanden brengt mijn vader me in alle stilte weer thuis.
Interessant hoe het voor een kind kan zijn, ipv beangstigend oid, genieten.
Heftige laatste zin. koorts
Door de koorts? of toch koorst 😛
@jelstein Goed gezien. Koorts natuurlijk. Ik was nog aan het na-ijlen vrees ik.
@inge in tegenstelling tot eigenlijk al mijn verhalen alhier was dit geheel en al de waarheid. Het is mijn vroegste jeugdherinnering die ik kan dateren. Van de andere ‘vroegste’ herinneringen weet ik niet of ik drie of vier was (of misschien vijf. 😉 )