Gewoon fietsen doet doorgaans geen pijn, maar vanaf enig tempo is het een normale zaak dat pijngrenzen worden verlegd. Dat is juist wat de hobby die wielersport heet, zo leuk maakt. Het beklimmen van bergen van de buitencategorie geeft daar nog een extra dimensie aan vanwege de onlosmakelijke pijn die elke trap kost. Niet trappen is geen keuze, omvallen is het directe en onherroepelijke gevolg. Continue druk op de benen, die schreeuwen om mama, het gaandeweg de klim reiken naar en het uiteindelijk bereiken van de top, het is het ultieme genot dat een passionele wielrenner zichzelf aandoet.
Dit ultieme genot is voorbehouden aan degenen die het snappen. De rest zal het niet snappen, nu niet, nooit niet.
Leuk, jammer van dat bittere end.
Echt snappen doe ik dat niet. Toch kijk ik graag naar de Tour.
@Couson, ‘het gaandeweg de klim reiken’ Is dat goed Nederlands? Je stelt; ‘De rest zal het niet snappen, nu niet, nooit niet.’ Is dat waar?
@COUSON zo leest het eenduidger
het – gaandeweg de klim – reiken naar en het uiteindelijk bereiken van de top
@Jelstein, yep!
@Couson Mooi geschreven. Ik denk overigens dat bijvoorbeeld hardlopers het ook prima zullen begrijpen.