Mijn ouders dringen er op aan: “Ga! Nu!” Ze dulden mij niet langer hier. Jeetje, moet dan nou? Daar sta ik dan. Klaar om te gaan, tenminste… volgens hen is het tijd dat ik op eigen benen ga staan. Ze zeiden letterlijk “je moet je vleugels uitslaan”. Zij hebben makkelijk praten. Ik geloof dadelijk dat het meevalt als je de eerste stap eenmaal hebt gezet.
Ik haal nog eens diep adem, raap mijn moed bij elkaar… Nee, ik wil niet. Toch moet het vandaag gebeuren. Mijn broer en zus waren twee dagen geleden al vertrokken. Ik ben de jongste van de drie. Ik spreek mezelf moed in en dan waag ik de sprong. Met gespreide vleugels fladder ik. Ik vlieg!
Leuk, je 120w fabeltjes.
Alleen snap ik je aanhalingstekens niet. Volgens mij eerder bij de zin ze zeiden letterlijk.
@levja. Hartelijk dank. Bij nadere beschouwing geef ik je helemaal gelijk.
@jelstein, ik kan me voorstellen dat je dit verhaaltje aan een kind vertelt die iets spannend vind. Leuk!