Nagelbijtend loopt Teus heen en weer. Het is nu of nooit! Eindelijk komt ze het klaslokaal uit. Schutterend spreekt hij haar aan. Zijn overslaande stem veroorzaakt een ongewenste gloed over zijn door acné geteisterd gezicht. Dapper zet hij zijn martelaarschap door en vraagt haar voor het schoolfeest. Haar glimlach maakt hem weker dan hij al is, hij hoort nauwelijks haar ‘ja’ op zijn gestamelde verzoek. Hij, de meest verlegen jongen heeft het eindelijk voor elkaar gekregen!
Het is bijna zover. Teus trekt de voorgeschreven kleding aan: ‘Black Tie.’ Een laatste blik in de spiegel doet hem bijna bevriezen. Zijn kraag lijkt wel helemaal ingesneeuwd. Zó kan hij Roos niet onder ogen komen!
Met z’n vader’s Brillantine herhaalt zich de geschiedenis.
De laatste zin snap ik niet. ‘k Lees later nog eens.
@Gerda, weer een origineel verhaal. “Teus trekt zijn voorgeschreven kleding aan.” Hier zou denk ik beter zijn; ‘de voorgeschreven kleding.’ Leuk.
@Desiree
Dank je, tip ter <3 genomen.
Leuk stukje, grappige invalshoek en herkenbaar. Roos is leuk naar twee kanten toe uitlegbaar.
@Gerda Het eerste deel van het verhaal vind ik leuk. Ingesneeuwd vind ik er wat bij gesleurd als thema-woord. De zin met de brillantine kan ik niet volgen.
@Ineke Wolf
Dank je. De laatste zin verwijst naar ‘zo vader zo zoon.’