Onthecht aan een doel, elk gevoel van richting ontberend probeer ik mijn plaats te bepalen in dit grensgebied tussen afgebakend waarneembaar en magisch realistisch.
Ondanks dat ik hier eerder ben geweest ontbreekt het me aan een referentiekader en ijkpunten.
Henk en Ingrid zie ik in de verte linksaf slaan om gestaag af te stevenen op een zekere dood.
Een ieder die zich niet met hen verwant voelt bepaalt verder zijn eigen weg.
Een enkele nonconformist slaat op dezelfde plek rechtsaf en keert H. en I. de rug toe.
Wat overblijft loopt door. De ogen strak vooruit gericht begeven ze zich in hetzelfde grijze gebied als ik.
Het verbaast me dat verder niemand de moeite neemt om zich heen te kijken.
Recente reacties