Hij vertrok toen ik twee was, net zoals ik bij mijn vrouw en kind ben weggegaan. De inhoud van de doos is het enige dat ik heb om mij een beeld van mijn vader te kunnen vormen.
Moeder is overleden. Bij het leeghalen van haar flat zag ik de doos in een kast staan.
Van Hem staat erop geschreven. Ik kom foto’s tegen en schilderijtjes. Kunstwerkjes met mijn moeder als onderwerp. Mijn vader is de kunstenaar. Helaas zie ik geen afbeelding van hemzelf.
Onderin ligt een dagboek. Het is dik en glimt aan de zijkant. Als ik het opensla zie ik hoe alle bladzijden kreukvrij met aluminiumfolie zijn bekleed.
In de weerspiegeling van mijn eigen gezicht lees ik zijn verhaal.


Pakkend.
@Hadeke, een heel verhaal binnen de 120 woorden, knap.
Indringend!
Hoe mensen op elkaar kunnen lijken… Goed geschreven.
Wow.
@Hadeke Een mooi verhaal en het is goed verteld. Op taalgebied heb ik wel een paar opmerkingen:
– Hij vertrok toen ik twee was, net zoals ik dat bij mijn vrouw en kind heb gedaan.
Dat is een wat vreemde samentrekking. Immers, de ik “vertrok vrouw en kind” niet.
– De inhoud van de doos is het enige wat ik heb
Wat moet dat zijn, daar het (terug)verwijst naar een het-woord
– om een beeld van mijn vader te kunnen vormen.
Om mij een beeld van mijn vader te kunnen vormen. Tenzij van die spullen een beeld gemaakt dient te worden
– achterin een kast staan.
achter in zou hier juist zijn, omdat het gevolgd wordt door een zelfstandig naamwoord.
– Van Hem staat er opgeschreven
Ik zou opteren voor erop geschreven. Het staat immers op de doos geschreven.
– In de spiegeling van mijn eigen gezicht lees ik zijn verhaal.
Omdat het niet het gezicht is dat spiegelt, zou het hier weerspiegeling moeten zijn.
Dat plaatst de weerkaatsing van het gezicht op de bladzijde.
Dank voor de reacties.
@ineke zoals altijd weinig spelden tussen te krijgen en aangepast. Dank.
Geboeid de veranderingen gelezen. Het verhaal is blijven staan en pakt mij nog steeds.
Anoniem = Levja
Originele en mooie verbeelding.