L. heeft gelijk. Ze was ’t niet, ze is ’t. Mijn vriendin.
Ik belde aan met een de bloemen, zij in haar ochtendjas. Haar ogen groot van verrassing en blijdschap. Ik was zo blij dat ik gegaan was.
We praatten, en praatten, en praatten. We moesten maanden overbruggen.
Twee keer koffie van haar breed glimlachende vriend.
Om één uur waren we nog niet uitgesproken, dus hebben we feestelijk buiten de deur geluncht, tenslotte was ze jarig.
Uiteindelijk moest ik echt weg. Dág! Dag, dag!
O wat fijn om haar weer geknuffeld te hebben.
« Et tu?
Het botert allang niet meer »
« Et tu? Het botert allang niet meer »
Liefde, Mensen
Mijn vriendin was jarig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marion Geisler of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Et tu? Het botert allang niet meer »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nog gefeliciteerd met je vriendin.