Ze is jarig. Mijn hele goede vriendin.
Tenminste, dat was ze.
We belden elkaar wel drie keer per dag. Ze was er altijd. Voor mij. En ik voor haar.
Ze was één van de 5 stationnetjes die me drijvend hielden tijdens mijn scheiding.
‘Hé, meis. Hoe gaat ’t? Moet ik naar je toekomen?’ ‘Nee, hoeft niet, het gaat wel.’
Zo ging het ongeveer.
En nu zie ik haar eigenlijk nooit meer. Zo nu en dan spreek ik haar. Soms, heel soms zie ik haar. En dan is het net of de tijd is weggevallen. De warmte, de vanzelfsprekendheid, de verhalen.
Vandaag is ze jarig. Ik ga er zo heen. Met een héééle grote bos bloemen. Want ze is mijn vriendin.
« Nep
Scherpe randen »
« Nep Scherpe randen »
Liefde, Mensen
Mijn vriendin is jarig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marion Geisler of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Nep Scherpe randen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Eerst zeg je “Ze was mijn vriendin” en “Ik zie haar nooit meer”. Maar daarna zeg je dat je haar nog wel heel soms ziet en dan is het weer als vanouds. Vriendschap heeft niks te maken met hoe vaak jullie elkaar zien. Jullie ZIJN dus nog steeds vriendinnen.
– Heel grote bos bloemen