Ze noemen het krassen in je ziel. Het doet pijn. Het heelt, dat hoort zo bij wonden. Dat kan snel, maar vaak heeft het tijd nodig. Littekens zijn er in zoveel soorten. Het oppervlak kan weer glad worden, alsof er nooit iets is gebeurd. Ze kunnen ook woekeren. Mijn litteken is onzichtbaar. Nee, het is geen herstelde tatoeage op een verborgen plek. Ik heb woorden gesproken die moesten worden gezegd. Het is de afdruk van mijn stap en die van jou. Het zijn onze herinneringen aan hetgeen was. De blijheid en het verdriet. Je ziet het niet, maar het is om me heen. Ook om jou. Ze noemen het zo. Ik ben bezig de hechtingen te verwijderen. Dat doet pijn.
« Goed gezien
Knap werk »
« Goed gezien Knap werk »
Communicatie, Liefde, Mensen
Krassen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Goed gezien Knap werk »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Diep. Pijnlijk.
Ik merk dat het mij iets te algemeen is. ‘blijheid en verdriet’ ik zou daar liever een specifiek voorbeeld zien. Maar da’s alleen maar mijn voorkeur 🙂
@Binnentun Mooi geschreven