Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Knap werk

18 februari 2013 | 120w | Gerda Hulsebos | 4 |

Vertwijfeld vraagt ze zich af; ’houd het dan nooit op?’ Elke keer weer opdrachten uitvoeren, daarna op ‘de bank’.
Met een zwaai gooit ze haar benen uit bed. Opschieten nu, hij komt haar zo halen.

Ze rilt al bij de gedachte: uitkleden, op bh en slipje na, dan op haar buik op de leren bank gaan liggen. Ze voelt zich elke keer gespannen als een veer.

Zachte, onderzoekende handen gaan bedreven over haar lichaam. Plotseling stopt hij en zegt; ‘dit was de laatste keer, je wond is goed genezen, het litteken is haast niet meer te zien.’

Met gemengde gevoelens fluistert ze ‘ja, dokter.’
In haar hart schrijnt plotseling een wond die hij nooit kan genezen.
Ze zal hem missen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gerda Hulsebos of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »