Het is nu acht dagen geleden dat mijn schip is gekapseisd. De donkere kilte hier op het eiland is mijn allergrootste vijand. Het lijkt zo makkelijk, een vuurtje maken. Nou, niet dus.
Mijn blik gaat over het strand. Zie ik dat goed? Een koffer…?
Een splinter hoop verzacht mijn verzengende wanhoop. Mijn lichaam voelt nog steeds beurs als ik naar de blauwe Samsonite ren. Ik stamp, friemel en wrik maar het duurt uren voordat ik de valies eindelijk opensla.
Ik huil van blijdschap als ik scherven van een bril vind. Gespannen houd ik een stuk glas in de zon en even later heb ik een vuurtje. Tranen stromen over mijn wangen. Misschien staat er vanavond gegrilde hagedis op het menu.
Een originele invulling. 😉
Multifunctionaliteit van de bril – leuk.
@Hay en Fons, dankjewel.
Prachtig stukje Desiree.
heel origineel 😉
@Gerda, dank je, 🙂
@Desiree Tussen de eerste en de tweede zin moet er heel wat gebeurd zijn. Niets daarvan staat in je verhaal te lezen. De eerste en de tweede zin staan in feite te dicht op elkaar. Alsof het schip op het eiland kapseisde.
Niet iedere koffer is een valies.
Wat allemaal niet wegneemt dat je een leuke invalshoek hebt gekozen om het weekthema te verwoorden.
@Ineke, als ik het vanuit een andere positie lees, begrijp ik wat je bedoelt. Dat van die valies wist ik niet. Dank je weer.
@Desiree, ik mis gewoon het land kruipen 😉
@Ineke, snap ik helemaal. Is nog een valkuiltje. Zit zo in mijn hoofd en dan begint het beeldhouwen. Volgende keer een ander gereedschap proberen. 😉
@Desiree Zo is dat!