Mogelijk was het zelfmoord, de dood van de 13 jarige jongen.
Zodra het bericht bekend wordt, is er weer die Pavlov reactie, dat vaste format: allemaal kijken en huilen op de plaats delict, bloemen, kaarsjes, een gedenkhoekje met foto van de dode, een condoleance register. Collectieve rouw met een exhibitionistisch tintje. Sms’en en speculeren over de reden. De onvermijdelijke gesprekken met slachtofferhulp en psychologen. En morgen trekken we allemaal een kleurige broek aan. Voor hem. Omdat hij ook altijd van die broeken droeg. Het wachten is nog op de stille tocht.
Weet dan niemand, dat al die (media) aandacht aanstekelijk werkt en nieuwe zelfdodingen uitlokt? Natuurlijk wel, maar het is wel bijzonder om het mee te maken, toch?
« Scherven van hoop
Inzicht »
« Scherven van hoop Inzicht »
Maatschappij, Mensen
Pavlov
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willeke Stadtman of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Scherven van hoop Inzicht »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Willeke, het moest even op me inwerken, je stukje. Ik stel me dan voor dat ik de moeder ben van dat kind en ik kan me dan voorstellen dat het je troost. Dat het een verbroedering brengt, dat pesten onder de aandacht komt. Dat scholen er extra aandacht aan geven. Dat de pesters zien dat ze een grote levensles te leren hebben. Ik weet het niet. Het is complex en zeker niet zwart-wit.