Elf verschillende brillen heeft mijn moeder. Ze liggen keurig in een speciaal brillendoosje. Elke ochtend koos zij een bril uit, totdat het echt niet meer ging. Haar reumatische handen krijgen het niet meer voor elkaar. Dus draagt ze nu al een week de blauwe bril. Ook bij haar groene vest.
Voortaan kom ik elke ochtend even helpen.
‘Wat fijn dat je er bent,’ verzucht mijn moeder op deze eerste ochtend.
‘Ik doe het graag mam,’ verzeker ik haar, terwijl ik haar kleren rechttrek. ‘Welke bril wil je op?’
‘Als je onder de bodem van het doosje kijkt…’
Ik til alle brillen en de bodem op. Daar ligt tot mijn verbazing een roze bril.
‘Daar wil ik vandaag graag door kijken.’
Lief verhaal l;)
Lief en grappig!
Dank jullie wel 🙂
Mooi verhaal.
@Inge, ontroerend!
prachtig verwoord en zeker door de symboliek van de kleur van de laatste bril.
Dankjewel Fons, Desiree & sandarijn!
Mooi bedacht
Dank je Cher.
Zucht… Mooi!
Liefdevol
Hopelijk ook roze getinte glazen <3
@Inge Mooi verhaal, goed geschreven
Dankjewel irma, Ger, G.J. & Ineke! <3