Het is rustig op de vijver waar ik mijn rondjes schaats. Het ijs ligt er mooi bij en is in de voorgaande dagen sneeuwvrij gemaakt. Een jongetje komt vanaf de huizen met een kruiwagentje en een kinderschepje aangelopen. Hij zal vijf jaar zijn. Fanatiek vult hij de bak en rijdt vanaf de helling het ijs op. Daar stort hij de sneeuw in het midden van de vijver uit. Zo loopt hij heen en weer en schaats ik rond. Hij houdt me goed in de gaten. Met zijn schep verspreidt hij de sneeuw.
Als ik het ijs afstap staat hij weer bij de huizen.
‘Mama, kom eens kijken!’, schalt zijn stem.
Als ik achterom kijk zie ik het hart van sneeuw.


Prachtig!
Wat heerlijk dat je daar zo van kan genieten. Mooi stukje.
Lief!