Een raar soort traagheid plakt aan mijn vingers als ik het papier open maak
niet dat ik bang ben voor de inhoud
of ondankbaar door de gever
Maar iets houdt mij tegen
om gehaast het papier in een kleurige bal op de grond te gooien
me te vergapen aan dat wat mij geschonken is
en vervolgens mijn dank uit te spreken
Dit keer peuter ik
met afgeknipte nagels
aan kleine stukjes plakband
Strategisch kies ik mijn pad door de kleurige massa
Als ik binnen ben glimlach ik voorzichtig
Vol hoop kijkt hij me aan
als ik alleen nog zeg
Die heb ik al…….


Wat mooi verstild geschreven, Janneke.
Dank je wel Robyn